Ik ga niets uit de weg. Ik kijk alles aan.
Alles wat ik spannend vind, al mijn angsten: ik ga ervoor.
Maar toch is er één angst die ik nog steeds bij me draag:
Hoogtevrees.
Die ik met name ervaar in stoeltjesliften, op de piste heb ik er geen last van.
En dit was de fout die ik maakte: ik wees ‘m af.
Ik had er een dik vet oordeel over.
Ik vond het ‘stom’ van mezelf, ik weet dat het angst “in je hoofd zit” en niet de realiteit is.
Hup, gewoon die lift in. Er doorheen.
De eerste dag deed ik dat ook.
Ik ging erin zitten. Met mijn ogen dicht, dat dan weer wel 🙈.
Rustig ademen, bij jezelf blijven.
Met trillende handjes stond ik bovenaan de piste.
Om er daarna de rest van de week niet meer in te stappen.
Wat ik ook weer veroordeelde in mezelf.
En op de laatste dag viel ineens het kwartje:
Wat je afwijst in jezelf, komt als een boemerang bij je terug.
Dat waar je “vanaf wil”, heb je juist te omarmen.
Te accepteren als een deel van jou.
Dan verliest het zijn kracht.
De hoogtevrees hoeft niet weg, hij hoort bij mij.
Alleen al deze gedachte gaf mij rust. Ik voelde gelijk het verschil in mijn lijf.
Ik heb deze zienswijze alleen niet meer uit kunnen proberen in de praktijk.
Dus nu moet ik nog een keer op skivakantie 😄.
Welke angst ervaar jij, waar je het liefst vanaf zou willen?
En hoe ga jij daarmee om?