Ze had al een tijdje buikpijn. En niet alleen zij, ook haar zoontje kampte hiermee.
Haar zoontje, die precies even oud is als haar vader toen die zijn vader -haar opa- verloor.
Opa had zich al een paar keer laten zien. Zijn aanwezigheid was voelbaar. Hij stond duidelijk aan de deur te rammelen.
We begonnen bij de jonge opa. Hij was een van negen kinderen, waarvan er maar liefst zes jong zijn overleden. (We hebben het hier over begin 20e eeuw.)
Kun je je voorstellen in wat voor wereld opa terecht kwam?
Een van verdriet en angst (voor nog meer verlies), een wereld vol onzekerheid.
Zijn mama, die voor hem al een kind verloren had, vond het lastig om zich echt te verbinden met dit kleintje. Want wat als hij ook zou gaan?
Het was moeilijk om de jonge opa te voelen. Die wist zich eigenlijk geen raad, het was gewoon te veel.
“Het is niet te verteren” zei mijn klant op een gegeven moment.
En dat was het ook niet voor dat kleine ventje. Na deze zin een paar keer herhaald te hebben, ontstond er ruimte voor verdriet.
Verdriet, dat nooit geuit was. Het was allemaal naar binnen gekeerd. Opgeslagen in… de buik.
Vervolgens stemden we af op opa wat later in zijn leven, toen hij zelf vader werd. Met alles wat hij had meegemaakt, was het voor hem lastig om zich te verbinden met zijn eigen kinderen. Ook dat inzicht gaf veel verdriet.
Het mooie was, dat er daarna ineens ruimte kwam voor een andere kant van opa. Doordat we erkenning hadden gegeven aan zijn lot, zijn pijn en al dit verdriet doorvoeld hadden, kwam er een opa met humor tevoorschijn kwam. Eentje die grapjes maakte. Dat was fijn.
De buikpijn die mijn klant aan het begin van de sessie nog hevig ervaarde, was ook minder geworden.
We waren echter nog niet klaar met opa. Op het einde van de sessie bleek er nog iets te zijn wat hem hier houdt, bij zijn kleindochter.
Daar besteedden we de volgende sessie aan. Er was hem nog iets overkomen, dat gezien wilde worden. Pas daarna kon hij loslaten.
En mijn klant? Die voelt zich blij en opgelucht. Er is nu ruimte voor haar. Ze ervaart eindelijk rust.
Prachtig toch?
Dit is ook waarom ik zo graag met trajecten werk. Deze processen laten zich niet forceren. Het is niet in een sessie te fixen. Maar als je het de tijd geeft, is de beloning groots….