Dit bord is zo’n mooi symbolisch voorbeeld als het gaat over verantwoordelijkheid nemen.
We denken er goed aan te doen.
De ander te beschermen.
We mogen tegenwoordig ook niets meer zeggen, omdat we daarmee een ander wel eens zouden kunnen kwetsen.
Terwijl daar juíst een uitnodiging ligt.
Als je geraakt wordt, heb je nog iets aan te kijken.
Daarmee neem je verantwoordelijkheid voor jezelf (en help je jezelf, dat doe je niet door de dingen uit de weg te gaan).
Omgekeerd mag je bij de ander laten wat van hem of haar is.
Waarbij het uiteraard wenselijk is om respectvol en vanuit je hart te spreken.
Als je dit lastig vindt, kan dat voortkomen uit de ouder-kind relatie die je hebt gehad.
Ben je (onbewust) gaan zorgen voor je ouder, omdat je als kind aanvoelde dat hij of zij jou nodig had.
Of durf je je niet uit te spreken of bepaalde keuzes te maken, omdat je weet dat je ouder dat pijnlijk zou vinden.
Dan sta je niet op je eigen plek, maar op die van je ouder.
En neem je dus niet je eigen, maar een te grote verantwoordelijkheid.
Waarmee je jezelf, verrassend genoeg, juist klein houdt en belemmert.
In een coaching traject gaan we onderzoeken in hoeverre jij goed op jouw plek staat en wat je onbewust nog bij je draagt.
Weet je welkom!
En terugkomend op het bordje: het is altijd verstandig om zelf na te blijven denken, daar ligt ook een stukje verantwoordelijkheid. 😉