Vaak ligt de focus bij het verwerken van een pestverleden op die specifieke periode in de kindertijd. Daarmee wordt in mijn ogen een belangrijk deel gemist. Want wat ik eigenlijk bij al mijn klanten terugzie, is dat de impact zo groot is omdat ze het alleen hebben gedragen.
En dat heeft een reden. Ouders waren emotioneel niet beschikbaar, omdat zij hun eigen stukken nog niet verwerkt hadden (en vaak hebben).
In deze blog leg ik je uit waarom het systemisch kijken een must is bij het verwerken van een pestverleden.
De afwezige ouders
Volwassenen die als kind zijn gepest, hebben dit overeenkomstig:
Ze voelden allemaal als kind niet de ruimte om het pesten met hun ouders te delen. Of, als ze dat deden, werd het gebagatelliseerd.
“Je moet gewoon wat meer voor jezelf opkomen”.
“Negeer het”.
Maar meestal werd er niets verteld. Omdat ze voelden dat hun ouders emotioneel niet beschikbaar waren. Misschien waren zij er wel lijfelijk, maar kon je niet bij hen terecht voor pijnlijke stukken. Dus hield je die voor jezelf en bleef je ze alleen dragen.
Zij hebben het ook niet geleerd
Let wel, het gaat nooit over schuld. Je ouders hebben het niet met opzet zo gedaan. Zij hebben een voorbeeld gehad waarin er geen ruimte was voor gevoel en wisten daarom niet hoe ze er voor jou moesten zijn.
Dit gaat over de generatie die opgroeide na de oorlog. Een periode waarin het land werd opgebouwd. Er moest gewerkt worden, er was geen tijd om dingen te verwerken.
Grote gebeurtenissen werden afgedaan met:
“Het is nu eenmaal zo.”
“Terugkijken heeft geen zin.”
Ze geloofden toen dat als je ergens maar niet meer over sprak, het er ook niet meer zou zijn.
De bron van je pestverleden
De generatie daarvoor, die van onze opa’s en oma’s, heeft de oorlog wel meegemaakt. We kunnen ons nu bijna niet meer voorstellen welk leed zij geleden hebben (al krijgen we momenteel een actueel voorbeeld in het Midden-Oosten…).
Trauma’s waren groot en de pijn zo diep. Niet gek dus, dat deze gebeurtenissen werden weggestopt. Als deze generatie had moeten gaan voelen, was dat echt overweldigend geweest.
Dus werd er niet meer gevoeld. Schakelden ze over op de ratio, op doorzetten en overleven.
Veelal zat er ook schaamte en schuld op dingen die gebeurd zijn. Mensen doen in oorlogstijd nu eenmaal alles om te overleven.
En dáár zit de oorsprong van het pesten bij volwassenen in de huidige generatie. Wat wordt weggestopt, of buitengesloten in een systeem, gaat zijn weg zoeken. Het wil gezien worden.
Het pesten spiegelt letterlijk iets of iemand die is buitengesloten.
Het hele systeem meenemen
Daarom is het belangrijk om breder te kijken bij het verwerken van een pestverleden. Als je bovenstaande leest, kun je al voelen dat het zoveel verder teruggaat.
Het gaat niet alleen om jouw kindertijd, maar drie (soms vier) generaties die dat hebben beïnvloed. Daarnaast is het interessant om je geboorte te onderzoeken voor het ontstaan van patronen.
Hier zijn misschien wel de inprentingen ontstaan die ervoor gezorgd hebben dat je een makkelijk slachtoffer werd voor het pesten.
Wat je aan te kijken hebt om echt los te komen van je pestverleden, zijn dus de volgende vier delen:
1.Je eigen kindertijd
Het is essentieel om alles wat je ervaren en gevoeld hebt in de periode van het pesten, te erkennen en te doorvoelen. Om alles de ruimte te geven. Vergeet daarbij niet gevoelens die er wellicht niet mochten zijn, zoals boosheid en frustratie. Doorvoelen = loslaten.
Ook belangrijk hierbij is dat je jezelf geeft, wat je als kind gemist hebt. Dat wat je ouders je niet konden geven, om welke redenen dan ook, kan je volwassen ik geven aan je kleine ik.
2.Het gezin van herkomst van jouw ouders, waarin patronen zijn ontstaan en voorgeleefd.
Misschien denk je dat jouw patronen ontstaan zijn door het pesten. Vaak is dat ook aanwijsbaar en logisch, omdat je het bijvoorbeeld lastig vindt om voor jezelf op te komen of je uit te spreken. Dat is direct te relateren aan het pesten.
Als je echter verder kijkt, zal je waarschijnlijk zien dat dit een patroon is dat al langer meegaat. Dat jouw vader bijvoorbeeld ook al moeite had met voor zichzelf opkomen. Of dat je moeder zich ook niet uitsprak over haar gevoel.
Het is helpend om te onderzoeken waar bij hen de patronen vandaan kwamen. Daardoor ontstaat er ook meer begrip voor je ouders, wat de verbinding verbetert. Kun je met meer compassie naar ze kijken en daarmee ook naar jezelf.
3.Het trauma van voorouders dat is weggestopt
De wortels van een patroon liggen bij onverwerkt trauma. Veelal gaat dat enkele generaties terug. Die noemen we voorouders.
Bij pesten gaat dit vaak over iets of iemand die is buitengesloten. Is er een geheim. Vaak vind je die in een tak van de familie waar minder contact mee was. Of waar een oordeel over was.
Je hebt hiervoor meestal enkele puzzelstukjes in handen. Er is een roddel, of je hebt andere aanwijzingen gekregen.
Weet dat alles wat jij moet weten, in jou aanwezig is. Met regressiewerk (of voorouderlijk werk) kun je afstemmen op jouw voorouders en voelen wat waar is. Je lijf geeft het je aan.
Hier kan spanning op zitten. Een opa of oma die een geheim bij zich draagt, heeft er tijdens zijn leven alles aan gedaan om dit niet naar buiten te laten komen. Tegelijkertijd verlangen zij er ook naar dat dit gebeurt, omdat ze het nog altijd bij zich dragen. Maar zijn ze ook bang voor het/jouw oordeel. Daar zit de spanning.
4.Je geboorte
In sommige gevallen is het goed om naast de bovenstaande gebieden, nog naar je geboorte te kijken.
Veel inprentingen ontstaan bij de conceptie, tijdens de zwangerschap en de geboorte.
Als je vader bijvoorbeeld eigenlijk nog niet klaar was om papa te worden en schrikt als hij hoort dat zijn vrouw zwanger is, dan heb jij dat meegekregen in de buik. En kun je zijn gaan geloven dat de buitenwereld (waar papa voor staat) niet op jou zit te wachten.
Of als er bij jouw geboorte stress of paniek was, kun je de overtuiging hebben dat er stress ontstaat als jij jezelf laat zien (dus dat het beter is om dat niet te doen).
Ook hierin kun jij dat kleine baby’tje in jou geven wat het eerder niet heeft gehad.
Zonder oordeel kijken
Belangrijk bij dit alles is om er zonder oordeel naar te kijken. Het gaat nooit om schuld. Niemand kiest er bewust voor om een “slechte” ouder te worden. Sowieso heb jij altijd de ouders die de enige juiste waren voor jou.
De generatie die de oorlog heeft meegemaakt, de angsten die zij hebben gekend, de verliezen die zij hebben geleden: het is niet gek dat zij er niet over konden praten.
De generatie van onze ouders kon dat wel, daar zie ik dat ouders het belang zijn gaan inzien van praten. Echter hebben zij veelal nog niet de stap van het voelen genomen.
Dat is de stap die onze generatie mag zetten. En dat kunnen wij ook, wij hebben daar de ruimte voor.
Wil jij stappen zetten in het verwerken van je pestverleden?
Is het voor jou tijd om stappen te zetten in het loskomen van jouw pestverleden? In mijn traject Buitengesloten gaan we samen een duik nemen in jouw systeem.
We kijken naar je kindertijd, je ouders, opa’s en oma’s en wat jij voor hen bent gaan dragen en spiegelen. Met innerlijk kind, systemisch en voorouderlijk werk, in de natuur.
Het in de natuur werken helpt je om uit je hoofd te komen en we gebruiken de symboliek ervan.
Meer info over dit traject vind je hier.
Je hoeft jouw pestverleden niet meer bij je te dragen. Je kunt er los van komen, net zoals ik dat zelf ook heb gedaan (meer over mijn verhaal lees je hier).
Wil je het eerst eens zelf ervaren? Vraag dan mijn gratis audio aan, met een mini-opstelling om een stukje van jouw pestverleden te verwerken.
Laat het los in het bos!